Υποθαλάσσια όνειρα
Τη μισώ αυτή την πόλη. Λατρεύω να τη μισώ όπως κάνουν πολλοί άνθρωποι για δικά τους αγαπημένα πρόσωπα που τους δημιουργούν αμφίσημα συναισθήματα.
Δεν τη διάλεξα όπως πολλοί θεσσαλονικείς άλλωστε, την αγάπησα, θύμωσα μαζί της και έκλαψα με τα χάλια της. Όταν άρχισα να κατεβαίνω στην Αθήνα, όταν άρχισα να ταξιδεύω στο εξωτερικό, αισθάνθηκα φτωχός συγγενής, έστρεψα το βλέμμα στις γειτονιές και τους δρόμους της κι ένιωσα να ασφυκτιώ , να πνίγομαι.
Μόνο εδώ, στην παραλία που περπατώ και κοντοστέκομαι, ανοίγει το μυαλό μου. Χάνομαι στον ορίζοντα κι όταν με παίρνει στο κινητό η Μαρία, μποτιλιαρισμένη ως συνήθως στην Κηφισίας, εγώ ξεφυσώ τη βρώμικη υγρασία του Θερμαϊκού ανακουφισμένη και με το χαρτοφύλακα υπό μάλης, της λέω ότι πάω με τα πόδια στη δουλειά. Από την παραλία. Δίπλα μου τρέχουν τα by pas άνθρωποι που για λόγους υγείας έχουν αλλάξει τον τρόπο που αντιμετωπίζουν τη ζωή τους, οι φοιτητές από το τμήμα Τοπογράφων Μηχανικών κάνουν την πρακτική τους μετρώντας και κάνοντας χαβαλέ, ζευγάρια οικονομικών μεταναστών συζητούν στα κόκκινα ξύλινα παγκάκια τρώγοντας σπόρια (που βρίσκουν την όρεξη πρωί πρωί ).
Την έχουμε εμείς την παραλία μας κι απλώνει το μάτι μας λίγο, παίρνει μια τζούρα ο εγκέφαλος, μια ανάσα η ψυχή μας…
Ή μάλλον την είχαμε όπως κατάλαβα από τα όσα εξήγησε ο κ. Σουφλιάς για την κατασκευή της υποθαλάσσιας αρτηρίας που θα μειώσει τον κυκλοφοριακό φόρτο στο κέντρο της πόλης κατά 40% ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων.
Εμένα λοιπόν ρε Μαράκι δε με νοιάζει εάν θα μειωθεί η κίνηση των αυτοκινήτων.
Εμένα και άλλους πολλούς που ζουν και ναι ρε γαμώτο που θάλεγαν και κάποιοι έχουν δικαίωμα και λόγο να αγαπούν, να μισούν, να φτύνουν ή να σαρκάζουν αυτή την πόλη και τον εαυτό τους μαζί, μας νοιάζει που το μάτι θα αναζητά την άπλα της θάλασσας και δεν θα τη βρίσκει. Μας κόφτει που τα παγκάκια της παραλίας που δώσαμε τα πρώτα μας φιλιά δεν θα υπάρχουν πλέον. Μας νοιάζει και πολύ μάλιστα που δεν θα μπορούμε να περπατάμε και να μιλάμε στο πλακόστρωτο, που δεν θα κοιτάμε τα καράβια τα καλοκαίρια αναπολώντας την αρμύρα του Αιγαίου, που δεν θα λέμε “πάω μια βόλτα στην παραλία να σκεφτώ” που δεν θα πηγαίνουμε με τα παιδιά μας στο “πάρκο του Φωκά για κούνια”…
Ένα τσουβάλι θα πάρω ρε Μαρία να το γεμίσω με εικόνες και μυρωδιές και αγάπες και φαντάσματα, από την παραλία που γουστάρουμε εμείς κι όχι οι εργολάβοι , οι εργολήπτες και οι τεχνικοί σύμβουλοι των υπουργών που βάζουν την καθημερινότητά μας σε χαρτί μιλιμετρέ . Και μ έχει πιάσει άγχος καθώς τώρα περπατώ με βήμα ταχύ, καθώς η ομίχλη γίνεται βαριά και η άκρη του πλακόστρωτου γίνεται ένα με την ακίνητη επιφάνεια της θάλασσας, αν θα προλάβω να τα φυλάξω μέσα μου όλα αυτά, να τα θυμάμαι, να έχω τη μνήμη μου νωπή να φέρνω στο μυαλό μου καθώς θα κοιτάζω τα φουγάρα που θα εξατμίζουν τους ρύπους του νέου αυτοκινητόδρομου, εκείνη την κούνια που έτριζε απαλά και καθώς ανέβαινες ψηλά κοίταζες τη θάλασσα και έλεγες χαρούμενα: “Κοίτα μαμά βουτάω στο Θερμαϊκό”.
Στο Φώτη Γεωργελέ και στη συντακτική ομάδα του athensvoice από τη Στελίνα , τον Άρη και τον Οδυσσέα που ζουν στην παραλία της Θεσσαλονίκης
